گذری بر تاریخ فلسفه سیاسی (شماره هفت): سیسرو

سیسرو یا سیسرون (۱۰۶-۴۳ ق. م) را سایر فلاسفه ما بعد و مفسرین فلسفه فیلسوف بزرگی نمیشمارند زیرا که وی صاحب و مبتکر فلسفه جدیدی نیست. بطوریکه خود وی میگوید عقاید او گلچین و مجموعه ای از عقاید فیلسوفان ماقبل وی میباشد. اکثر افکار وی از افلاطون و ارسطو گرفته شده است. 

سیسرو در مورد دولت میگوید دولت ملک مردم و متعلق به مردم است. درباره جامعه یا اجتماع دلیل آن را مانند ماکیاولی ضعف افراد نمیداند بلکه مانند افلاطون خاصیت طبیعی اجتماعی بودن انسانرا سبب این اجتماع میشمارد و میگوید انسان طبیعتا میل به کناره گیری ندارد. 

وی معتقد است به امر به معروف و نهی از منکر که ریشه الهی دارد. در اینجا میتوان این نتیجه را گرفت که امر به معروف و نهی از منکر در واقع توسط سیسرو بیان میشود. 

اگر قوانین دولت و کشور با حقوق طبیعت مطابقت ننماید انسان الزام اخلاقی برای اطاعت از آن ندارد. او میگوید همه مردم برابر و مساوی هستند و استعداد مخصوص فیلسوفان نیست. همه مردم میتوانند فیلسوف شوند چرا که در طبیعت آنان این راز وجود دارد. اما مردم از لحاظ تعلیمات مساوی نیستند و مصلحت هم نیست که مردم را از لحاظ اموال مساوی دانست. سیسرو نیز معتقد است که خدوند بر دنیا حکومت میکند.